Ultrasonografia w prezentacji A (biometria)

dr n. med. Arkadiusz Pogrzebielski
Ośrodek Chirurgii Oka Prof. Zagórskiego w Krakowie
Oculus - Krakowskie Centrum Okulistyczne, Kraków
Scanmed, Szpital św. Rafała w Krakowie
Ultrasonografia w prezentacji A (biometria)

Opis badania

Emitowane przez sondę ultradźwięki przenikają przez poszczególne struktury oka wzdłuż jednej prostej (w odróżnieniu od projekcji B [zob. Ultrasonografia w projekcji B], gdzie odbicia następują w jednej płaszczyźnie), a po odbiciu od nich wracają do głowicy. Na podstawie znajomości prędkości rozchodzenia się fal ultradźwiękowych w poszczególnych środowiskach w oku (np. soczewce, rogówce, cieczy wodnistej, ciele szklistym) i czasu potrzebnego do przebycia poszczególnych odcinków można mierzyć odległości w oku. Najczęściej wykonywane badanie (tzw. biometria) pozwala precyzyjnie zmierzyć długość osiową gałki ocznej, tj. odległość między szczytem rogówki a plamką w siatkówce. Znajomość długości osiowej gałki ocznej jest potrzebna przy obliczaniu mocy sztucznej soczewki przed planowanym jej wszczepieniem w przypadku operacji zaćmy (wymiany nieprzejrzystej soczewki na soczewkę sztuczną); zob. Zaćma. Innym zastosowaniem badania ultrasonograficznego w projekcji A są pomiary zdolności tkanek do odbijania ultradźwięków (tzw. reflektywności wewnętrznej lub echogeniczności). Dzięki tym pomiarom można różnicować tkanki w oku (m.in. odróżniać poszczególne typy guzów (zob. Guzy wewnątrzgałkowe) czy też odwarstwioną siatkówkę (zob. Odwarstwienie siatkówki przedarciowe) od tylnej granicy odłączonego ciała szklistego lub nieprawidłowych błon nasiatkówkowych).

Stosuje się dwie techniki badania. Pierwsza nazywana jest bezpośrednią lub kontaktową. Polega ona na bezpośrednim przyłożeniu do znieczulonej rogówki sondy ultrasonograficznej. Druga metoda nazywana pośrednią lub imersyjną polega na założeniu na znieczulone oko u leżącego pacjenta specjalnego elastycznego pojemnika (tzw. nasadki nagałkowej) wypełnionego płynem, w którym zanurza się końcówkę sondy bez dotykania oka. Zaletą tej metody jest większa dokładność badania, a wadą – jej czasochłonność. Przy metodzie kontaktowej badający może przypadkiem ucisnąć rogówkę, wgłobić ją nieco, co skraca gałkę oczną i może dać błędny wynik pomiaru. W metodzie pośredniej nie dochodzi do bezpośredniego kontaktu między sondą a okiem, dlatego badanie jest dokładniejsze.


Ryc. Ultrasonografia w prezentacji A (biometria) – metoda bezpośrednia. Po przyłożeniu do znieczulonej rogówki sondy ultrasonograficznej uzyskuje się obraz z widocznymi odbiciami ultradźwięków z poszczególnych struktur oka (np. przedniej i tylnej powierzchni rogówki, przedniej torebki soczewki, tylnej torebki soczewki, siatkówki). 1 – sonda USG, 2 – końcówka sondy ultrasonograficznej w bezpośrednim kontakcie z rogówką, 3 – oś badania

Jak się przygotować do badania?

Przed badaniem należy zmyć makijaż i zdjąć soczewki kontaktowe. Badanie przeprowadza się po znieczuleniu rogówki, ponieważ końcówkę sondy przykłada się do powierzchni oka. Trzeba poinformować lekarza o ewentualnym uczuleniu na leki znieczulające. Badany powinien spokojnie siedzieć lub leżeć. Jeśli badanym okiem widzi światełko w obrębie przykładanej do oka sondy, to powinien się w nie bezpośrednio wpatrywać. Natomiast jeśli go nie widzi, powinien patrzeć drugim, niebadanym okiem w dal prosto przed siebie lub spokojnie, powoli kierować je zgodnie z instrukcjami badającego. Nie wolno wykonywać gwałtownych ruchów głową ani cofać głowy bez polecenia. W czasie badania i bezpośrednio po nim możliwe jest nieco zamglone widzenie. W trakcie badania po policzku może spływać niewielka ilość płynu, jaki umieszcza się w przypadku metody pośredniej między sondą a rogówką.

Wskazania do badania

  • pomiar długości osiowej gałki ocznej
  • pomiary grubości rogówki
  • pomiary głębokości komory przedniej oka i/lub grubości soczewki
  • pomiary mięśni gałkoruchowych w oczodole
  • pomiary nowotworów wewnątrzgałkowych i/lub w oczodole
  • ocena reflektywności wewnętrznej poszczególnych struktur w oku

Możliwe powikłania po badaniu

W przeważającej większości przypadków badanie nie powoduje żadnych powikłań. Niekiedy u pacjenta może wystąpić przejściowe nieostre widzenie lub zaczerwienienie oka albo pojawić się uczucie ciała obcego pod powieką (związane z niewielkim nawet ubytkiem nabłonka rogówki w wyniku mechanicznego kontaktu przyrządu z okiem).

Jakie stany występujące po badaniu powinny skłonić do kontaktu z lekarzem?

Do lekarza należy zgłosić się, jeśli pojawi się bardzo silne zaczerwienienie oka, zaczerwienienie utrzymujące się ponad jedną dobę albo wydzielina ropna w oku.

Data utworzenia: 24.04.2012
Ultrasonografia w prezentacji A (biometria)Oceń:
Wysłanie wiadomości oznacza akceptację regulaminu

Publikacje, którym ufa Twój lekarz

Medycyna Praktyczna jest wiodącym krajowym wydawcą literatury fachowej. 98% lekarzy podejmuje decyzje diagnostyczne lub terapeutyczne z wykorzystaniem naszych publikacji.

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Aktualności

  • Tylko 9 proc. kierowców regularnie bada wzrok
    Podstawą oceny sytuacji na drodze jest wzrok. Szacuje się, że kierujący pojazdami odbierają dzięki niemu 90 proc. informacji z otoczenia. Tymczasem większość kierowców po 40. roku życia nie wie, że ma wadę wzroku lub nosi okulary o nieodpowiedniej korekcji.
  • Miliony za operacje zaćmy za granicą
    Blisko 23 mln zł zapłacił w latach 2014-2017 śląski oddział NFZ za zabiegi usunięcia zaćmy, przeprowadzane za granicą u polskich pacjentów, ubezpieczonych w tym oddziale. Finansowanie takiego leczenia przez NFZ umożliwia unijna dyrektywa o transgranicznej opiece zdrowotnej.
  • Integrowani przez sztukę
    Zaśpiewałem piosenkę Piaska „Imię deszczu”. Spodobało się i zostałem. Potem były warsztaty teatralne, które miały nas przygotować do gry w spektaklu. Ludzie czytali afisz i nie bardzo wierzyli, że warto na to iść. Jak to: ślepi grają w teatrze? – opowiada Krzysztof, aktor Integracyjnego Teatru Aktora Niewidomego (ITAN).

Korzystając ze stron oraz aplikacji mobilnych Medycyny Praktycznej, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki oraz zgodnie z polityką Medycyny Praktycznej dotyczącą plików cookies